دی 85

 

گزارشی از آخرین روز نمایش فیلم های برگزیده 5+16

(جمعه 29 دی)
امروز آخرین روز نمایش فیلم های مستند برگزیده خانه سینما بود که با نمایش ِ پر مخاطب ترین فیلم خود یعنی "گاهی اتفاق می افتد" کار شراره عطاری به پایان رسید. این فیلم که به موضوع دوجنسی ها می پردازد آن‌چنان کنجکاوی برانگیز بود که تماشاگران زیادی – دو برابرظرفیت سالن خانه سینما- را به آن جا کشانده بود و مسؤولین برگزارکننده ناچار شدند این فیلم را در دو نوبت پی در پی و هر بار با سالن مملو از تماشاگر نمایش دهند؛ جالب این‌که نمایش آن در خانه هنرمندان نیز به همین سرنوشت دچار شده بود فقط این بار وجود تعداد زیادی از دوجنسی‌ها در میان تماشاگران فضای غیر متعارفی در خانه سینما حاکم کرده بود، هر چند فیلم به حد کافی تأثیرگذار بود که نگاه تماشاگران به آن ها قبل و بعد از نمایش به کلی متفاوت باشد.
امروز در سانس اول، فیلم های " دست سیاه، نان سفید" کار جواد مزدآبادی ، "پیوند" کار جمشید مجددی و "تبریز، تصاویر دنیای فراموش شده" کار محمد احسانی به نمایش در آمدند که با حضور کارگردانان و ناصر صفاریان دبیر مراسم و طهماسب صلح جو به عنوان منتقد مهمان مورد نقد و گفتگو قرار گرفتند.
در ساعت 17:30 نیز طبق برنامه، مستند "تمرین آخر" به کارگردانی ناصر تقوایی به نمایش درآمد و همانطور که پیش بینی می شد با استقبال گرم تماشاگران رو به رو شد. در جلسه نقد و بررسی این فیلم که بلافاصله بعد از نمایش آن تشکیل شد، ناصر صفاریان اعلام کرد این جلسه بدون منتقد و با سخنان خود ایشان و سؤالات تماشاگران پی گیری می شود، اما سخن که به درازا کشید چون قرار بود فیلم بحث برانگیز "گاهی اتفاق می افتد" به نمایش درآید و چند مهمان ویژه خارجی هم برای دیدن آن آمده بودند و ازدحام تماشاگران نیز بسیار زیاد شده بود، ناچار شدند جلسه گفتگو با آقای تقوایی را ناتمام قطع کنند، در واقع دست به دامان آقای ابراهیم مختاری شدند که قضیه را به اطلاع آقای تقوایی برساند که (کمی تا قسمتی) موجبات رنجش استاد را فراهم کرد، در نتیجه مسؤولین برگزارکننده، سالن کنفرانس خانه سینما را در اختیار او و تماشاگرانی گذاشتند که می خواستند در مورد فیلم گفت و گو کنند و جالب این‌که ساعت ده شب که نمایش دوم فیلم 45 دقیقه ای "گاهی اتفاق می افتد" به پایان رسید، آن ها هنوز در سالن کنفرانس مشغول بحث و گفت و گو بودند.
در مجموع باید به مسؤولین برگزارکننده این مراسم خسته نباشید گفت که طی یک برنامه فشرده چهارروزه، 22 فیلم مستند را در معرض دید علاقمندانی گذاشتند که شاید در جای دیگر امکان دیدن آن ها را پیدا نمی کردند. برگزار کنندگان مستند 5+16 ثابت کردند فیلم مستند می‌تواند مردم را به سالن‌ها بکشاند و حتی تا پاسی از شب آن‌ها را مشتاق، منتظر و تشنه پشت در سالن نگاه دارد.
خانه سینما در این چهار روز(به خصوص در روزهای آخر)، مملو از تماشاگر مشتاق بود و رونق چشمگیری داشت. فقط حیف که جا کم بود و در بسیاری از سانس‌ها تعدادی در کنار سالن ایستاده فیلم‌ها را تماشا می‌کردند و میکروفون ها نیز گاهی بی هنگام سوت می کشیدند!